“Nasıl? İnsan yalnızca Tanrı'nın bir hata atışı mı? Yoksa Tanrı yalnızca insanın bir hata atışı mı?”

Bu söz, Nietzsche'nin din ve insan ilişkisini iki yönlü sorgulayan çarpıcı sorularındandır. İlk bölüm, insanın kusurlu, eksik ya da başarısız bir yaratı olabileceği düşüncesini ifade eder. İkinci bölüm ise bu düşünceyi tersine çevirir: Tanrı fikri, insanın kendi varoluşsal arayışındaki bir hata, yanlış bir yorum olabilir.

Nietzsche burada kesin bir yargıya varmak yerine, okuru iki olanak arasında düşünmeye zorlar. Soru cümlesi, sözün pişmiş bir cevaptan çok bir düşünce deneyi olmasını sağlar. Böylece hem insanın kendi kusurluluğuyla yüzleşmesi hem de Tanrı fikrinin insan zihnindeki kökeni sorgulanır. "Fehlgriff" (hata atışı, yanlış hamle) sözcüğü, insanlık ve kutsallık arasındaki ilişkiyi küçültücü ya da alaycı bir tonla ele alır.

Nietzsche'nin geç dönem düşüncesinde bu soru, onun Hristiyanlık ve Tanrı kavramına yönelik eleştirelliğini özetler. Ama dikkat çekici olan, sorusunu bir kesinlik diliyle değil, çift taraflı bir karşıtlıkla kurmasıdır. Bu da okurun, insan ile Tanrı arasındaki kurucu ilişkiyi tek yönlü değil, iki yönlü biçimde tartmasını ister.

Nietzsche, 1889 başlarında yayımlanan Götzen-Dämmerung (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinin 'Sprüche und Pfeile' (Özdeyişler ve Oklar) bölümünde bu sözü yazmıştır. Kitap, Nietzsche'nin geç döneminde dinsel, felsefi ve kültürel yerleşik kabullerle hesaplaştığı bir metindir.