“Nerede mutluluk varsa, hemen hemen her yerde saçmalıktan alınan bir sevinç de vardır.”

Nietzsche bu sözünde mutluluk ile saçmalık arasında şaşırtıcı bir bağ kurar. Ona göre insanların mutlu olduğu anların çoğunda, akla ya da ciddiyete dayanmayan bir tür anlamsızlıktan, oyundan, maskaralıktan alınan bir keyif bulunur. Bu, kahkahanın, şakanın, absürt olanın insan yaşamındaki rahatlatıcı gücüne işaret eder.

Bu düşünce, Nietzsche'nin ciddiyet ve akılcılık karşısında bedene, içgüdüye ve yaşamın taşkınlığına verdiği değerle uyumludur. İnsan yalnızca mantıklı ve düzenli olandan değil, düzensiz, öngörülemez ve mantıksız görünen şeylerden de canlılık duyar. Saçmalığa gülmek, insanı katı kuralların ve ağır beklentilerin dışına taşır; geçici de olsa bir özgürlük ve hafiflik sağlar.

Söz, mutluluğun her zaman derin, anlamlı ya da planlı deneyimlerden doğmadığını hatırlatır. Aksine, bazen anlamsız bir şaka, saçma bir oyun ya da beklenmedik bir gülme krizi, en kuru ve zorlu yaşam koşullarında bile insanı ferahlatan gerçek mutluluk parıltılarıdır. Nietzsche böylece okuru, mutluluğu fazla ciddiye alarak ıskalamamak gerektiği konusunda uyarır.

Bu söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildinin 213. aforizmasıdır. Eserde Nietzsche, insan davranışlarını ve alışkanlıklarını psikolojik gözlemlerle çözümlemeye çalışır.