“Öyleyse hakikat nedir? Metaforların, metonimilerin, antropomorfizmlerin hareketli bir ordusu, kısacası şiirsel ve retorik yollarla yüceltilmiş, aktarılmış, süslenmiş ve uzun kullanımdan sonra bir halka sabit, kanonik ve bağlayıcı görünen insan ilişkileri toplamı: hakikatler, oldukları unutulmuş yanılsamalardır; aşınmış ve duyusal güçlerini yitirmiş metaforlar, resimlerini kaybetmiş ve artık madeni para olarak değil, yalnızca metal olarak dikkate alınan sikkelerdir.”

Nietzsche bu pasajda hakikat kavramını köklü bir biçimde sorgular. Ona göre hakikat, nesnel ve mutlak bir gerçeklik değil; insanların deneyimlerini dil aracılığıyla dönüştürerek yarattığı bir yapıdır. Metaforlar, metonimiler ve antropomorfizmler, insanın dünyayı kendi bakış açısıyla şekillendirme biçimleridir; bunlar zamanla özgün yaratım karakterlerini yitirip toplumda sabit doğrular olarak benimsenir.

Filozofun kullandığı "aşınmış metaforlar" ve "resimlerini kaybetmiş sikkeler" imgeleri özellikle etkileyicidir. Bir madeni para, üzerindeki işaretler silindiğinde hâlâ metal değeri taşıyabilir ama artık bir değişim aracı olarak işlevini yitirmiştir. Benzer şekilde hakikatler, yaratıcı kökenleri unutulduğunda yalnızca alışkanlıkla kabul edilen kalıplara dönüşür. İnsanlar bu kalıpları mutlak doğru sanır, oysa onlar tarihsel ve dilsel uzlaşımlardan ibarettir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin dil ve bilgi eleştirisinin çekirdeğini oluşturur. Hakikat iddialarının arkasında güç, gelenek ve unutuşun yattığını göstererek okuru kendi kabul ettiği doğruları yeniden incelemeye çağırır. Günümüzde de bu yaklaşım, medya, ideoloji ve söylem analizlerinde hakikat kavramının nasıl kurulduğunu anlamak için önemli bir referanstır.