“Sanatın olabilmesi için, herhangi bir estetik edim ve seyrin olabilmesi için, bir fizyolojik ön koşul vazgeçilmezdir: kendinden geçme.”

Nietzsche burada sanatın kaynağını bilinçli ustalıkta değil, bedensel ve zihinsel bir yoğunlaşma hali olan 'kendinden geçme'de (Rausch) arar. Ona göre gerçek bir estetik yaratım, planlı kurgudan değil, güç artışının bedende ve ruhta yarattığı taşkınlıktan doğar. Sanatçı yalnızca yetenekli bir zanaatkâr değildir; aynı zamanda kendi gücünün doluluğunu biçime döken kişidir.\n\nNietzsche'nin 'kendinden geçme' anlayışı, sarhoşluk ya da uyuşturucu etkisinden çok, varoluşsal bir yoğunlaşmayı ifade eder. Bu hal, duyuların ve bedenin olumlanmasıyla, güçlü bir yaşama evet demeyle bağlantılıdır. Nietzsche bu düşüncesiyle, sanatın duyusal ve bedensel temelini vurgular; sanatı yalnızca akıl ya da kavram düzeyinde değerlendiren anlayışlara karşı çıkar. Aynı zamanda, 'kendinden geçme' hali yalnızca yaratıcı için değil, sanatı deneyimleyen kişi için de bir ön koşuldur; estetik seyir de bir tür yoğunlaşma ve güç duygusu ister. Bu söz, sanatın asıl kaynağının kavramsal düşünce değil, bedensel ve duygusal bir taşma olduğunu savunan Dionysosçu sanat anlayışının özlü bir ifadesidir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1889'da yayımlanan 'Götzen-Dämmerung' (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinin 'Zamansız Birinin Gezintileri' bölümündeki 8. aforizmadan alınmıştır. Bu bölümde Nietzsche, çeşitli düşünürlere, sanatçılara ve kültürel konulara dair kısa denemeler ve eleştiriler sunar. Sanatın fizyolojik temeli ve 'kendinden geçme' kavramı, onun gençlik dönemindeki 'Tragedyanın Doğuşu' eserinden beri geliştirdiği Dionysosçu estetik anlayışının bir devamıdır.