“Schiller: ya da Säckingen'in ahlak borazancısı.”

Nietzsche bu ifadede Alman şair ve oyun yazarı Friedrich Schiller'i, Josef Victor von Scheffel'in popüler eseri 'Säckingen Trompetçisi' (Der Trompeter von Säckingen) ile alaycı bir biçimde ilişkilendirir. Orijinal romantik eserdeki trompetçi, duygusal ve idealize edilmiş bir kahramandır. Nietzsche, Schiller'i 'ahlak borazancısı' diye anarak onun eserlerindeki yüksek ahlaki tonu, duygusal coşkuyu ve idealist söylemi küçümser.

Bu eleştiri, Nietzsche'nin sanat anlayışıyla doğrudan bağlantılıdır. Ona göre sanat, ahlaki dersler vermek ya da yüce duyguları kışkırtmak için bir araç haline getirildiğinde özgünlüğünü yitirir. Sanatçının görevi, bir ahlak öğretmeni gibi davranmak değil; yaşamın çelişkilerini, tutkularını ve derinliğini olduğu gibi sergilemektir. Nietzsche'nin gözünde Schiller'in tarzı, bu anlamda fazla didaktik ve tek boyutlu kalmıştır.

Sözün bugünkü okura hatırlattığı nokta, sanat eserlerini değerlendirirken onları yalnızca ahlaki mesajlarına göre yargılamanın sığlaştırıcı olabileceğidir. Nietzsche'nin Schiller'e yönelik bu iğneleyici tavrı, sanatın bağımsızlığını ve estetik değerin kendine özgü ölçütlerini savunan bir düşünceyi yansıtır. Ahlak ve sanat arasındaki ilişki, onun için her zaman gerilimli bir konu olmuştur.

Bu söz, Nietzsche'nin 'Putların Alacakaranlığı' adlı kitabının 'Bir Çağdışının Gezintileri' bölümünün ilk aforizmasındaki bir ara başlık ya da kısa not olarak yer alır. Nietzsche burada, kendisini 'çağdışı' (Unzeitgemäß) olarak konumlandırır ve dönemin çeşitli edebi ve kültürel figürlerine yönelik eleştirel gözlemlerini sıralar.