“Schopenhauer, söz konusu olabilecek son Alman (Goethe gibi, Hegel gibi, Heinrich Heine gibi bir Avrupa olayıdır ve yalnızca yerel, "ulusal" bir olay değildir), bir psikolog için birinci dereceden bir vakadır: yani, nihilist bir bütünsel yaşam değersizleştirmesi lehine, tam da karşı kanıtları, "yaşama isteminin" büyük kendini-evetlemelerini, yaşamın taşkınlık biçimlerini sava alanına süren kötücül dâhice bir girişim olarak.”

Nietzsche burada Schopenhauer'ı bir düşünce tarihi figürü olarak değil, bir psikoloğun incelenecek vakası olarak ele alır. Ona göre Schopenhauer'ın esas çarpıcılığı, yaşamı toptan değersizleştiren karamsar felsefesini savunurken, tam da yaşamın en güçlü, en taşkın, en kendini olumlayan yanlarını malzeme olarak kullanmasıdır. Schopenhauer, irade kavramını evrenin temeline koyar; Nietzsche ise bunu, yaşamın güçlü kendini-evetlemesi olarak okur.

Nietzsche açısından bu, paradoksal ve "kötücül dâhice" bir manevradır: Yaşamın en coşkulu, en bereketli atılımları, onun aleyhine birer kanıta dönüştürülür. Schopenhauer'ın yaşama karşı çıkışı, bizzat yaşamın gücünü dilinden düşürmeden yaptığı için güçlüdür ve bu yüzden tehlikelidir. Nietzsche'ye göre nihilizme giden yolda en zorlu rakip, yaşamı sıradan bir kötümserlikle değil, onun çoşkusunu da kapsayan bir sistemle reddedendir.

Nietzsche bu değerlendirmeyi yaparken Schopenhauer'ı ulusal bir figür olmaktan çıkarıp Avrupa düşüncesinin ana gövdesine yerleştirir. Böylece söz, yalnızca felsefi bir eleştiri değil; aynı zamanda büyük düşünürlerin etkisinin coğrafi ve kültürel sınırları aştığını da imler.

Nietzsche, 1889 başlarında yayımlanan Götzen-Dämmerung (Putların Alacakaranlığı) adlı eserinde, Schopenhauer'ı Avrupa düşüncesindeki son büyük Alman figürlerinden biri olarak ele alır ve onun karamsarlığını nihilizm bağlamında çözümler. Söz, kitabın 'Streifzüge eines Unzeitgemässen' bölümünden alınmıştır.