“Şişirme kendini: yoksa küçük bir iğne darbesi bile patlatır seni.”

Bu kısa özdeyiş, kibri şişirilmiş bir balona benzetir. Kendini olduğundan büyük gören insan, tıpkı fazla şişirilmiş bir balon gibi en küçük bir dış müdahalede büyük bir gürültüyle sönüverir. Burada "iğne darbesi" küçük bir eleştiri, alay, başarısızlık ya da beklenmedik bir olumsuzluk olarak düşünülebilir. Sözün özü, kibrin eninde sonunda yaralanma ve düşüşe açık olduğu, ancak gösterişsiz ve ölçülü bir tavrın böyle kırılganlıklardan uzak kalabileceğidir.

Nietzsche, kibrin yalnızca ahlaki bir zayıflık değil, aynı zamanda duygusal bir kırılganlık kaynağı olduğunu ima eder. Kendini büyük gören kişi, sürekli olarak bu imajı koruma zorunluluğu yaşar ve dışarıdan gelebilecek en küçük itiraza karşı savunmasızdır. Bu, antik Yunan'daki kibir tanımına da yakın bir düşüncedir; ölçülü olma ilkesini hiçe sayan bir tutumdur.

Söz aynı zamanda neşeli bir uyarı tonu taşır. Ciddi bir ahlak dersi vermekten çok, insanın kendi kibrine gülümsemeyle bakabilmesini sağlar. Bugün ego, hazımsızlık ya da kendini öne çıkarma kültürü üzerine söylenmiş pek çok modern uyarıya da kaynaklık eder; ama Nietzsche'nin terkibinde bu, didaktik bir ağırbaşlılıkla değil, zekice bir alayla dile getirilir.

Söz, Nietzsche'nin 1882'de yayımlanan 'Die fröhliche Wissenschaft' adlı eserinin başında yer alan 'Vorspiel' bölümündeki bir epigrama aittir. Bu bölüm, kitabın ana gövdesinden önce gelen kısa şiirsel sözlerden oluşur ve genellikle insani zaaflara iğneleyici bir neşeyle yaklaşır. Sözün yayımlandığı dönem, Nietzsche'nin 'Ahlaksal olmayan anlamda hakikat' gibi meseleleri araştırdığı, ahlaki alışkanlıklara ve insani kusurlara yönelik eleştirilerini daha özgür biçimde ifade ettiği bir evredir.