“Size diyorum ki: dans eden bir yıldız doğurabilmek için insanın içinde kaos da olmalı. Size diyorum ki: sizin içinizde hâlâ kaos var.”

Nietzsche bu sözde yaratıcılığın ve büyük dönüşümün ancak içsel bir düzensizlikten, huzursuzluktan ve belirsizlikten doğabileceğini anlatır. "Kaos" burada yıkıcı bir anlamsızlık değil, yeni bir düzenin, yeni bir değerin ya da yeni bir insanın ortaya çıkabilmesi için gerekli olan ham güç ve potansiyel olarak düşünülmelidir. Dans eden yıldız imgesi, kaostan doğan güzelliği ve hareketi simgeler; yıldız ancak karanlık ve belirsiz bir boşlukta parlayabilir.

Nietzsche, dinleyicilerine seslenirken onların içlerinde bu kaosu taşıdıklarını söyler. Bu, bir yandan bir umut ifadesidir: İnsan, sıradanlığa ve rahatlığa gömülmek yerine içindeki gerilimi kabul edip onu yaratıcı bir güce dönüştürebilir. Öte yandan bu söz, "son insan" adını verdiği, konfora ve güvenliğe sığınmış, risk almayan insan tipine yönelik örtük bir eleştiridir.

Bugün okura söylediği şey, belirsizlik ve huzursuzluğun her zaman kaçılması gereken bir dert olmadığı; aksine yeni bir düşünce, yeni bir eser ya da yeni bir yaşam biçimi kurmanın çoğu zaman bir tür içsel dağınıklığı ve arayışı gerektirdiğidir. Sahip olduğumuz huzursuzluklar, doğru yönlendirildiğinde bizi sıradanlıktan çıkarıp kendi değerlerimizi yaratmaya götürebilir.

Söz, Nietzsche'nin 1883-1885 yıllarında yayımladığı felsefi romanı "Also sprach Zarathustra"nın (Böyle Buyurdu Zerdüşt) başında, Zarathustra'nın Önsözü'nün beşinci bölümünde geçer. Zarathustra, dağdan inip halka seslenirken üstinsanı anlatır; ancak kalabalık onu dinlemeye hazır değildir. Bu bölümde insanın aşılması gereken bir varlık olduğunu ve yeni değerler yaratabilmek için içindeki kaosu koruması gerektiğini söyler.