“Ve bütün tanrılar o zaman güldüler, sandalyelerinde sallanarak ve haykırdılar: "Tanrısallık tam da bu değil midir: tanrılar vardır, ama Tanrı yoktur?" Kulağı olan işitsin.”

Nietzsche bu sözle çoktanrıcılığı, tektanrıcılığa karşı bir düşünce biçimi olarak yüceltir. Tanrıların neşeli kahkahası, tek bir mutlak Tanrı fikrinin reddedilmesini ve çoğulluğun, çeşitliliğin kabulünü simgeler. "Tanrılar vardır, ama Tanrı yoktur" ifadesi, mutlak hakikat iddiasına karşı bir ironi içerir.

Nietzsche için tektanrıcılık, yaşamı ve dünyayı tek bir doğruya indirgeyen, bireyin yaratıcı gücünü kısıtlayan bir anlayıştır. Buna karşılık çoktanrıcılık, dünyanın zenginliğini ve çelişkilerini kabul eden, tek bir hakikatin zorbalığına direnen bir perspektif sunar. Burada "tanrısallık" tek bir otoriteye bağlanmaktan değil, çoğulluğun kendisinden doğar.

Bu pasaj, Nietzsche'nin "Tanrı öldü" düşüncesiyle de bağlantılıdır. Mutlak değerlerin çöküşü, onun için bir kayıp değil, yeni olanakların kapısını aralayan bir dönüşümdür. Sözün sonundaki "Kulağı olan işitsin" ifadesi, bu düşüncenin doğrudan bir öğreti olarak değil, kişisel kavrayışa hitap eden bir mesaj olarak sunulduğunu gösterir.