“İnsan neredeyse şu alaycı sonuca sürükleniyor: Erkekler yalnızca güçsüzken dürüsttür.”

Orwell bu sözüyle güç ve ahlak arasındaki gerilimli ilişkiye işaret ediyor. Gözlemlediği dünyada, insanların çoğu kez ellerine fırsat geçtiğinde değil, ancak bir şey yapamayacak durumdayken erdemli davrandıkları düşüncesini dile getiriyor. Bu, özellikle kamusal güce, silaha veya yetkiye sahip olanların bunu nasıl kullandığına dair karamsar bir bakışın ürünüdür.

Sözün ironik tonu, Orwell'in insan doğasına dair hayal kırıklığını yansıtır. 'Dürüst' kalmak burada bir erdem olarak değil, neredeyse bir çaresizlik sonucu olarak görülür. Güçsüzlük, insanı kötülük yapmaktan alıkoyan bir tür zorunlu masumiyet yaratır; asıl soru, güç elde edildiğinde bu masumiyetin korunup korunamayacağıdır.

Bugün bu söz, iktidar sahiplerinin eylemlerini ve sıradan insanların güç karşısındaki tutumlarını değerlendirirken hâlâ geçerli bir uyarı niteliği taşır. Orwell, ahlakın güçten bağımsız olması gerektiğini hatırlatır; aksi takdirde dürüstlük yalnızca zayıflığın bir yan ürününe dönüşür.

Bu söz, Orwell'in Haziran 1938'de yayımlanan ve Jack Common'ın The Freedom of the Streets adlı kitabını değerlendirdiği yazısından alınmıştır. Dönem, Avrupa'da faşizmin yükseldiği, gücün giderek daha açık biçimde kutsandığı bir dönemdir. Orwell bu bağlamda, gücün yozlaştırıcı etkisine ve güçsüzlerin zorunlu dürüstlüğüne dair gözlemini dile getirir.