“Kıskançlık korkunç bir şeydir. Diğer tüm acı türlerinden farklıdır; çünkü onu gizlemek imkânsızdır, trajediye yükseltmek de imkânsızdır. Sadece acı verici olmaktan öte, iğrençtir de.”

Orwell burada kıskançlığı yalnızca bir duygu değil, insana hem ruhsal hem de toplumsal olarak çirkin gelen bir hal olarak tarif eder. Kıskançlık, diğer acılar gibi asil ya da dramatik bir çerçeveye oturtulamaz; bir yas ya da kayıp insanın trajedisi olabilir, oysa kıskançlık çoğu zaman küçültücü bir çaresizlik olarak kalır. Orwell'in 'gizlenemez' vurgusu, kıskançlığın insanın yüzünde, davranışlarında ve sözlerinde hemen ele verdiğini anlatır. Kişi ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın, başkasının sahip olduğuna duyduğu burukluk kendini dışa vurur.

Bu cümle, kıskançlığın ahlaki bir zayıflık olarak görülmesinden çok, insanı kendi gözünde de küçülten bir deneyim oluşuna dikkat çeker. 'İğrenç' ifadesi güçlüdür; çünkü kıskançlık, kişinin başkasının başarısını ya da mutluluğunu içtenlikle isteyememesini içerir. Bu da insanı sevinçten çok nefret, hayranlıktan çok acıyla baş başa bırakır. Orwell'in zihninde bu duygu, yalnızca bireysel değil, toplumsal ilişkileri de zehirleyen bir şeydir.

Günümüz okuru için bu tespit hâlâ geçerlidir: Kıskançlık genellikle dile getirilmez, gizlenmeye çalışılır; ama sessizliği bile insanın içindeki huzursuzluğu ele verir. Orwell, bize bu duygunun acıdan farkının sadece yoğunluğunda değil, türünde olduğunu hatırlatır.

Söz, Orwell'in 1934'te yayımlanan ve Birmanya'da geçen ilk romanı olan Burmese Days'de yer alır. Yazar, bu romanda sömürgecilik döneminin yozlaşmış ilişkilerini, yalnızlığını ve kıskançlıklarını işler.