“Kitleler için bilimsel eğitim, edebiyat ve tarihin zararına olacak şekilde yalnızca daha fazla fizik, daha fazla kimya, daha fazla biyolojiye indirgenirse pek az işe yarar ve muhtemelen çok zarar verir. Ortalama insan üzerindeki olası etkisi, düşünce ufkunu daraltmak ve onu, sahip olmadığı bilgiyi her zamankinden daha çok küçümser hale getirmek olur.”

Orwell burada bilimsel bilginin tek başına yeterli olmadığını, hatta dar bir çerçevede öğretildiğinde zararlı olabileceğini savunur. Ona göre eğitim yalnızca fen ve teknik alanlara odaklanır, beşerî bilimleri dışlarsa, insanlar dünyayı yalnızca ölçülebilir ve deneysel olgular üzerinden değerlendirmeye başlar. Bu da düşünce ufkunu daraltır; birey, kendi uzmanlık alanı dışındaki bilgiyi küçümsemeye, edebiyat ve tarihin sağladığı kavrayışı değersiz görmeye yatkın hale gelir. Orwell'in asıl eleştirdiği şey bilimin kendisi değil, bilimciliğin bir tür dogmaya dönüşmesidir. Ona göre insan ancak bilimsel yöntemle beşerî kavrayış bir arada olduğunda düşünce zenginliği kazanır.

Bu uyarı günümüz eğitim tartışmalarıyla da yakından ilgilidir. Teknik becerilere ve sınavlarda ölçülen bilgiye yapılan vurgu artarken, tarih ve edebiyat gibi alanların eğitim programlarında zayıflatılması, Orwell'in işaret ettiği daralmayı gündeme getirir. Söz, dengeli bir eğitimin yalnızca meslek sahibi değil, aynı zamanda eleştirel ve geniş ufuklu bireyler yetiştirme amacını hatırlatır.

Söz, Orwell'in Tribune dergisinde 26 Ekim 1945'te yayımlanan "What is Science?" başlıklı yazısından alınmıştır. Orwell bu yazıda bilimin toplumdaki yerini, bilimsel eğitimin sınırlarını ve bilimsel düşünceyle kültürel birikim arasındaki dengeyi tartışır. Dönemin eğitim anlayışına ve bilimin artan itibarına yönelik eleştirel bir yaklaşım sergiler.