“Yine para; her şey para. Tüm insan ilişkileri parayla satın alınmalıdır. Paran yoksa erkekler seni umursamaz, kadınlar sevmez; yani seni umursamaz ya da sevmez, işte o önemli son kırıntıya kadar. Ve ne kadar da haklılar! Çünkü parasız sevilmezsin. İnsanların ve meleklerin dilleriyle konuşsam da. Ama paran yoksa, insanların ve meleklerin dilleriyle konuşmam.”

Orwell bu metinde paranın yalnızca maddi bir araç olmadığını, insan ilişkilerinin en derin katmanına kadar sızdığını ve sevgiyi, ilgiyi, saygıyı belirlediğini anlatır. 'Son kırıntı' ifadesi, insanların sizi tam anlamıyla ciddiye almasını sağlayan o ince farkı vurgular: parasız biri için bir şeyler hissedilebilir belki ama o duygu belli bir noktada duraksar. Çünkü paranın yokluğu, kişiyi toplumsal olarak güvenilmez, arzulanabilir olmaktan uzak ya da basitçe 'yük' olarak gösterir.

'İnsanların ve meleklerin dilleriyle konuşsam' ifadesi, Kutsal Kitap'taki Korintliler'e Birinci Mektup'tan bir göndermedir. Orada sevginin en yüce erdem olduğu söylenir. Orwell bu dinsel ifadeyi ironiyle kullanır: Ne kadar erdemli, zeki ya da etkileyici olursanız olun, paranız yoksa bu yetenekler toplumsal ilişkilerde yeterli karşılığı bulmaz. Diliniz ne kadar güzel olursa olsun, cüzdanınız boşsa susmanız daha olasıdır.

Bu tespit, kapitalist toplumların parayı yalnızca geçim aracı değil, bir değer ölçütü haline getirdiğini eleştirir. Orwell, bireyin iç dünyasının bile ekonomik güce bağlandığını; insanın parasızken kendini eksik, değersiz ve sevilmeye layık olmayan biri gibi hissettiğini gösterir.

Söz, Orwell'in 1936'da yayımlanan romanı Keep the Aspidistra Flying'de yer alır. Roman, parayı küçümseyen ama aynı zamanda parasızlığın ağırlığı altında ezilen bir şairin iç dünyasını ve toplumla çatışmasını anlatır.