“İnsan ruhu üç bölüme ayrılır: akıl, zihin ve tutku. Akıl ve tutku diğer canlılarda da vardır; oysa zihin yalnızca insanda bulunur.”

Pisagor'un bu görüşünde ruh, akıl (nous), zihin (phrenes) ve tutku (thymos) olmak üzere üç kısma ayrılır. Buradaki temel iddia, zihin kısmının yalnızca insana özgü olduğudur. Akıl ve tutkunun hayvanlarda da bulunduğunu söyleyerek Pisagor, canlılar arasında bir süreklilik olduğunu kabul ederken, aynı zamanda insanı diğer canlılardan ayıran şeyin düşünme ve kavrama kapasitesi olduğunu vurgular.

Bu üçlü ayrım, Antik Yunan düşüncesinde insan ruhunu anlama çabalarının erken örneklerinden biridir. Ancak burada "zihin" olarak çevrilen phrenes sözcüğü, Antik Yunancada daha çok duyguların ve düşüncenin merkezi sayılan diyafram bölgesiyle ilişkilendirilir. Pisagor'un bu ifadesinde phrenes teriminin tam anlamı tartışmalıdır; bu nedenle "yalnızca insanda bulunur" yargısı, terimin yorumlanmasına göre değişebilir.

Günümüz okuru için bu ifade, insanın kendine özgü bilişsel kapasitesine dair eski bir farkındalığı yansıtır. Aynı zamanda insanın doğayla ve diğer canlılarla paylaştığı ortak yönlerinin bulunduğu fikrini de barındırır. Söz, insanı ne tamamen diğer canlılardan koparan ne de onlarla aynılaştıran bir perspektif sunar.