“Böyle göründü, dedim, ama öyle değildi. O benim hasmımdı—Wilson'du, çözülmenin ıstırapları içinde karşımda duran. Maskesi ve pelerini, onları fırlattığı yerde, yerde yatıyordu. Bütün giysisinde bir tel—o belirgin ve benzersiz yüz hatlarında bir çizgi yoktu ki, en mutlak özdeşlik içinde bile, benimkinin aynısı olmasın!”

Bu pasaj, anlatıcının rakibiyle karşılaştığında yaşadığı ürkütücü özdeşliği dile getirir. Wilson'ın yüzü ve giysisinin her ayrıntısının anlatıcınınkinden ayırt edilemez oluşu, çift (doppelgänger) kavramını en çarpıcı biçimde ortaya koyar. "Bir tel—bir çizgi yoktu" ifadesi, tek bir farkın bile bulunmadığını vurgulayarak iki kişi arasındaki sınırın tamamen silindiğini anlatır.

Poe'da çift imgesi çoğu zaman kişinin kendi karanlık yanıyla yüzleşmesi olarak okunur. Wilson, anlatıcının bastırdığı vicdanını, suçluluk duygusunu ya da ahlaki yanını temsil eder. Onu öldürmeye çalıştıkça anlatıcı aslında kendini yok ettiğini fark eder. Bu an, iki benliğin birbirinden ayrılamayacağının, birinin ölümünün ötekinin de sonu olduğunun açığa çıktığı andır.

Bugünün okuru için bu sahne, insanın inkâr ettiği ya da bastırdığı yönleriyle yüzleşmesinin ne denli sarsıcı olabileceğini hatırlatır. Kendimizde görmek istemediklerimiz, eninde sonunda karşımıza dikilir; onları yok etmeye çalışmak ise ancak kendimize zarar verir.

"William Wilson" (1839), Poe'nun çift temasını işlediği en ünlü öykülerinden biridir. Bu alıntı öykünün final sahnesine aittir: Anlatıcı, kendisiyle aynı adı taşıyan ve hayatı boyunca hep karşısına çıkan Wilson'la bir düelloda karşılaşır ve onu öldürür. Ancak rakibi ölmekteyken, aslında onun kendi aynadaki yansıması olduğunu görür. Eser, kimlik, vicdan ve insanın kendi karanlık yanıyla mücadelesini Gotik bir anlatımla ele alır.