“Buradaki yaşamımızın düzeni dünyaca bilinseydi, deli sanılırdık; gerçi belki de zararsız türden deliler olarak.”

Poe bu sözünde, bir grubun kendi içinde son derece doğal ve düzenli görünen yaşam biçiminin, dışarıdan bakanlar için akıl dışı görünebileceğini anlatır. Anlatıcı, bu farkın bilincindedir; kendi yaşamlarının alışılmış kalıpların dışında olduğunu kabul eder, ama bu farklılığın kimseye zarar vermediğini de vurgular. Burada delilik ile sıra dışılık arasındaki çizginin toplumsal bir yargı olduğuna dair ince bir sezgi vardır.

Söz, Poe'nun anlatılarında sıkça işlediği yalıtılmışlık, alışılmışın dışında yaşama ve toplumun yargılayıcı bakışı temalarını özetler. Anlatıcının ironik tonu, kendi yaşam biçimini yargılayan dünyaya karşı bir tür üstünlük ve mesafe duygusu da içerir. Bugünün okuruna da bir topluluğun iç düzeninin, dışarıdan anlaşılmadan kolayca damgalanabileceğini; alışılmamış olanın her zaman zararlı olmadığını düşündürür.

Poe'nun 1841 tarihli "Morgue Sokağı Cinayetleri" adlı öyküsünde, anlatıcı ile dedektif Auguste Dupin'in birlikte sürdürdükleri münzevi ve düzensiz yaşamı betimlediği bölümde geçer. Anlatıcı, geceleri karanlıkta gezen, gündüzleri perdeleri kapalı tutan ikilinin yaşam tarzını anlatırken bu sözü söyler.