“"Geri dön fırtınaya ve Gece'nin Pluton kıyısına! Bırakma ruhunun söylediği o yalanın nişanı olarak siyah bir tüy! Dokunma yalnızlığıma! — git kapımın üstündeki büstten! Çek kalbimden gagasını, çek kapımın üstünden cismini!" Kuzgun dedi, "Bir daha asla."”

Bu dizelerde anlatıcı, kuzgunun varlığına ve söylediklerine dayanamayarak onu kovmaya çalışır. Kuzgundan gitmesini, kalbinden gagasını çekmesini ve yalnızlığını bozmamasını ister. Ancak kuzgunun cevabı yine aynıdır: "Bir daha asla." Bu, anlatıcının kendi içindeki karanlıktan, kederden ve umutsuzluktan kaçamayacağını gösterir; kuzgun aslında onun zihninin bir parçası haline gelmiştir.

Kuzgunun kapı üstündeki büstten ayrılmaması ve "gagasıyla kalbine" saplanmış olması, yasın insan ruhunda kalıcı bir yara açtığını simgeler. Anlatıcı ne kadar yalvarırsa yalvarsın, kaybın hatırası ve getirdiği umutsuzluk onu terk etmez. Poe bu sahnede insan iradesinin kendi keder karşısındaki çaresizliğini dramatik biçimde resmeder.

Edgar Allan Poe'nun "The Raven" (Kuzgun) şiirinin finaline yakın bir bölüm. Anlatıcı, kuzgunun söylediği "Nevermore" kelimesinin etkisiyle çılgına döner ve onu kovmaya çalışır. Kuzgunun gitmeyi reddetmesiyle şiir, umutsuzluğun kalıcılığını vurgulayan finaline ilerler. Bu satırlar, anlatıcının psikolojik çöküşünün zirve yaptığı andır.