“Dinle yumuşak düğün çanlarını / Altın çanlar! / Ne mutluluk dünyası müjdeler ahenkleri / Gecenin ılık havasında / Nasıl da çınlatıyorlar sevinçlerini!”

Poe bu dizelerde çan sesini mutluluğun, özellikle de evlilik yoluyla kurulan yeni bir yaşamın habercisi olarak işler. "Altın çanlar" ifadesi hem çanların metalik parlaklığına hem de değerli, kutlu bir anı simgelemesine gönderme yapar. Çanların ahengi, gece havasında yankılanarak neredeyse elle tutulur bir sevinç dalgası gibi betimlenir; uyumlu ses, iki insanın birleşmesinin yarattığı düzen ve bütünlük fikrini çağrıştırır.

Şiirin genel yapısı düşünüldüğünde bu bölüm, çan seslerinin insan yaşamındaki farklı evrelere eşlik edişinin ikinci durağıdır. Gümüş çanların neşeli, altın çanların vaatkâr, daha sonra gelecek olan demir çanların ise kasvetli tonu, yaşamın kaçınılmaz döngüsünü yansıtır. Mutluluk ve dehşet aynı sesin farklı yankılarıdır; düğün çanları bu döngüde umudun en parlak anını temsil eder.

Bugünün okuruna bu dizeler, büyük coşkuların bile çoğu zaman kısa bir ahenk anında yoğunlaştığını hatırlatır. Sesin geçiciliği ile mutluluğun kırılganlığı arasında ince bir bağ kurulur; sevinç, en güçlü duyulduğu anda bile yankının sönmesine mahkûmdur.

Dizeler, Poe'nun 1849'da yayımlanan ve dört bölümden oluşan "The Bells" (Çanlar) şiirinin ikinci bölümünden alınmıştır. Şiir, çan seslerinin yaşamın farklı evreleriyle nasıl örtüştüğünü işler; bu ikinci bölümde düğün çanlarının vadettiği mutluluk betimlenir.