“Fortunato'nun binlerce hakaretine elimden geldiğince katlanmıştım; ama hakarete cüret ettiğinde intikam yemini ettim. Ruhumun doğasını bu kadar iyi bilen sen, yine de bir tehdit savurduğumu düşünmeyeceksin. Sonunda intikamımı alacaktım; bu kesin olarak kararlaştırılmış bir noktaydı — ama bu kararın kesinliği, risk fikrini tamamen dışlıyordu. Yalnızca cezalandırmakla kalmamalı, cezasız kalacak şekilde cezalandırmalıydım. Bir haksızlık, ceza onu düzelteni yakaladığında giderilmiş olmaz. Aynı şekilde, intikamcı kendisini haksızlığı yapana o kişi olarak hissettiremezse de haksızlık giderilmiş olmaz.”

Poe'nun 'Amontillado Fıçısı' adlı öyküsünün açılışı, anlatıcı Montresor'un intikam anlayışını soğukkanlı bir kesinlikle ortaya koyar. Montresor, intikamın yalnızca bir ceza olmadığını, cezasız kalması gereken bir eylem olduğunu düşünür. Ona göre intikamcının yakalanması, hakkın yerini bulmasını engeller; çünkü cezalandıran kişi de cezalandırılmış olur. Ayrıca kurbanın, kendisini kimin cezalandırdığını bilmesi şarttır. İntikamcı, kurbanına varlığını hissettirmelidir.

Bu paragraf, Poe'nun psikolojik anlatım gücünün tipik bir örneğidir. Montresor, okuyucuyu doğrudan muhatap alarak onu sırdaşı haline getirir; bu da okuru anlatıcının zihnine çeker. 'Binlerce hakaret' gibi belirsiz bir ifade, intikamın somut bir suçtan çok, anlatıcının kırılgan onur anlayışından beslendiğini ima eder. Kesinlik ve yöntem vurgusu, hikâyenin gerilimini baştan kurar.

Poe burada intikamı ahlaki bir mesele olarak değil, zihinsel bir saplantı olarak resmeder. Montresor'un akıl yürütmesi yüzeyde mantıklı görünse de, altında patolojik bir kibir ve soğukluk yatar. Söz, intikam duygusunun insanı nasıl bir hesaplama makinesine dönüştürebileceğini gösterir.

Bu satırlar, Poe'nun 1846'da yayımlanan 'The Cask of Amontillado' adlı kısa öyküsünün ilk paragrafıdır. Anlatıcı Montresor, arkadaşı Fortunato'dan aldığı hakaretlerin intikamını anlatmaya başlar. Hikâye, bir karnaval gecesinde Fortunato'yu aile mezarlığına çekip duvara örerek öldürmesini konu alır.