“Kaleme almak üzere olduğum, son derece çılgınca ama bir o kadar da sıradan bu anlatı için ne bir inanç bekliyorum ne de inanılmasını rica ediyorum. Kendi duyularımın bile kendi kanıtlarını reddettiği bir durumda inanç beklemek elbette delilik olurdu. Yine de deli değilim ve kesinlikle rüya görmüyorum. Ama yarın öleceğim ve bugün ruhumu boşaltmak istiyorum.”

Poe'nun anlattığı, okura daha ilk cümlede bir güven sorunu çıkarır. Anlatıcı, olacakları 'çılgınca ama bir o kadar da sıradan' olarak niteleyerek okuru, akıl dışı olanla gündelik olanın bir arada var olabileceği bir dünyaya davet eder. Kendi duyularının bile kanıtlarını reddettiğini söylemesi, gerçeklik algısının paramparça olduğunun itirafıdır.

Aynı zamanda bu cümleler bir ölüm hazırlığının parçasıdır. Anlatıcı yarın öleceğini bilir ve bugünü ruhunu boşaltmaya ayırır. Bu da anlatıyı bir itiraf, bir tür son nefes açıklaması hâline getirir. Okur, anlatıcının çıkarı olmadığına, yalnızca konuşmak istediğine inanmaya yönlendirilir.

Buradaki gerilim, anlatıcının deli olmadığını vurgularken kullandığı dilin aslında onun ne kadar sarsılmış olduğunu göstermesinden doğar. Poe, okura doğrudan güven telkin eden ama satır aralarında o güveni sarsan bir anlatıcı sesi kurar. Bugün okura söylediği şey, insan zihninin kendi gerçekliğini nasıl kurguladığı ve kendi yıkımını nasıl anlatıya dönüştürdüğüdür.

Bu cümleler, Poe'nun 1843'te yayımlanan 'Kara Kedi' adlı öyküsünün açılış paragrafıdır. Öyküde anlatıcı, idam edilmeden bir gece önce yaşadığı tüyler ürpertici olayları anlatır. Poe'nun karanlık ve psikolojik gerilimle örülü anlatım tarzının tipik bir örneğidir.