“Kendime gelince, ben yalnızca Hop-Frog'um, soytarı — ve bu benim son şakam.”

Bu söz, öykünün doruk noktasında Hop-Frog'un intikamını tamamladığı andır. "Soytarı" kimliğini benimsemiş görünse de aslında bu ifade bir meydan okumadır: Kendisini küçümseyenlere karşı son sözü söyleyen kişi olduğunu ilan eder. "Son şaka" ifadesi, mizah kisvesi altında gerçekleştirilen yıkıcı eylemin artık geri dönüşü olmadığını vurgular; şaka ile felaket, gülme ile dehşet arasındaki sınır ortadan kalkar.

Poe'nun anlatısında Hop-Frog, sarayda eğlence aracı olarak hor görülen, bedensel farklılıkları nedeniyle alay konusu edilen bir figürdür. Onu aşağılayan kral ve bakanlar, kendi zulümlerinin kurbanı olurlar. Bu bağlamda söz, güçsüz görünen birinin zekâ ve iradeyle gücü eline geçirme anını temsil eder; aynı zamanda eğlence ve zulmün iç içe geçtiği saray dünyasının çürümüşlüğünü ifşa eder.

Okur için bu söz, sabrın tükendiği anda ahlaki sınırların nasıl belirsizleşebileceğini gösterir. İntikamın tatmin ediciliği ile dehşet vericiliği aynı cümlede birleşir; Poe okuru, kurban ile fail arasındaki çizgiyi sorgulamaya iter.

Söz, Poe'nun ilk kez 1850'de yayımlanan "Hop-Frog" öyküsünün son sahnesinde geçer. Saray soytarısı Hop-Frog, kendisine ve arkadaşına zulmeden kral ile bakanları zincire vurup ateşe verdikten sonra kaçarken bu sözleri söyler.