“Ve böylece, bütün gece boyunca, sevgilimin — sevgilimin — hayatımın ve gelinimin yanında uzanırım, Denizin kıyısındaki o mezarda — O uğuldayan denizin kıyısındaki mezarında.”

Bu dizeler, Poe'nun "Annabel Lee" şiirinin son bölümünden alınmıştır ve şiirin bütün duygusal yükünü özetleyen bir kapanıştır. Konuşmacı, ölen sevgilisinin mezarı yanında geceler boyu yattığını söyler; "hayatım ve gelinim" ifadesi, kaybedilen kişinin yalnızca bir sevgili değil, yaşamın kendisiyle özdeşleşen bir varlık olduğunu vurgular. Denizin sürekli "uğuldayan" sesi, hem yası hem de sevginin zamana meydan okuyan sürekliliğini simgeleyen bir fon oluşturur. Mezarın deniz kıyısında yer alması ise yalnızlığı ve sonsuzluğu çağrıştırır; deniz bir yandan ayrılığı somutlaştırır, diğer yandan konuşmacının sevgilisinden asla kopmadığı fikrini pekiştirir. Poe'nun tipik üslubunu yansıtan bu satırlar, melodik tekrarlarla okurda hem hüzün hem de tuhaf bir teselli duygusu uyandırır. Sevginin fiziksel ölümden sonra da sürebileceği ve yasın bir tür sadakate dönüşebileceği düşüncesi, şiirin günümüzde hâlâ etkileyici olmasının başlıca nedenidir.

"Annabel Lee" Poe'nun son şiirlerinden biridir ve 1849'daki ölümünden kısa süre sonra yayımlanmıştır. Şiir, genç yaşta ölen bir sevgiliye duyulan aşkı, yası ve mezar başındaki bağlılığı anlatır. Yapıtta sık sık, meleklerin bu büyük aşkı kıskandığı için sevgiliyi aldıkları teması işlenir. Bu kapanış dizeleri, konuşmacının ölümü kabullenişini değil, sevgi nesnesiyle kurduğu sürekli ve melankolik birlikteliği vurgular.