“Yıllar yıllar önceydi, Deniz kıyısındaki bir krallıkta, Annabel Lee adıyla tanıyabileceğiniz Bir genç kız yaşardı; — Ve bu genç kız başka hiçbir şey düşünmeden yaşardı, Beni sevmek ve benim tarafımdan sevilmekten başka.”

Bu dizeler, anlatıcının çok uzun zaman önce, deniz kıyısındaki bir krallıkta yaşayan Annabel Lee adlı genç kızı tanıttığı masalsı bir açılış sunar. "Yıllar yıllar önceydi" ve "deniz kıyısındaki bir krallık" ifadeleri, olayı belirli bir tarihten çok, efsanevi ve zamansız bir geçmişe yerleştirir. Böylece aşk, tarihsel bir olay olmaktan çıkıp neredeyse kutsal bir hikâyeye dönüşür. Genç kızın tek düşüncesinin sevmek ve sevilmek olduğunun vurgulanması, aşkın saflığını ve mutlaklığını öne çıkarır; burada sevgi, hayatın bütün amacı hâline gelmiştir.

Poe'nun şiir dünyasında aşk çoğu zaman idealize edilmiş, ama ölümün gölgesiyle kuşatılmış bir deneyimdir. Annabel Lee de bu kalıbın en güçlü örneklerinden biridir: Anlatıcı, sevgilisini çocuksu bir masumiyet ve koşulsuz bir bağlılıkla anar. Dizeler bugünün okuruna, kaybedilmiş bir aşkın bellekte nasıl efsaneleştiğini gösterir; anı, gerçekliğin ötesine geçerek hem teselli hem de kalıcı bir özlem kaynağı olur.

Bu dize, Poe'nun "Annabel Lee" şiirinin ilk kıtasıdır. Şiir 1849'da, Poe'nun ölümünden kısa süre önce yazılmış ve ölümünden sonra aynı yıl yayımlanmıştır. Eser, anlatıcının çocukluk aşkı Annabel Lee'ye duyduğu yoğun sevgiyi ve onun ölümünden sonra da süren bağlılığını anlatır. Şiirin Virginia Clemm'in kaybından izler taşıdığı yaygın bir yorumdur.