“Ah ne— İstediniz bunu, istediniz, George Dandin, istediniz; size çok yakıştı ve işte gerektiği gibi donatıldınız, tam da hak ettiğinizi buldunuz.”

George Dandin, kendi toplumsal yükselme hırsının bedelini ödeyen bir karakter olarak, bu tiradında kendisiyle alay eder. Sözün tekrarlı yapısı, pişmanlığın ve kendine yönelik öfkenin ritmini yansıtır: Dandin, soylu bir aileye damat olarak girmeyi kendisi istemiştir; şimdi karısının ihaneti ve kayınpederinin küçümsemesi karşısında çaresizdir. "Hak ettiğinizi buldunuz" ifadesi, onun kendi seçimlerinin sonucuna katlandığını ve bu sonucun trajikomik bir adalet içerdiğini vurgular.

Molière, burada dönemin sınıf atlama özentisini ve soyluluk takıntısını hicveder. Dandin zengin bir köylüdür; para, ona soylu bir eş ve unvan vaat etmiş ama saygı kazandırmamıştır. Kendi kendine konuşması, hem gülünç hem acıklı bir farkındalık anıdır.

Bugün de okur, toplumsal beklentiler uğruna kendi değerlerinden ödün veren bireyin iç hesaplaşmasını bu sözde bulabilir. Pişmanlık, kişinin kendini kandırdığını kabul etmesiyle başlar.

Söz, Molière'in 1668 tarihli George Dandin oyununun I. perde 7. sahnesinde, baş karakterin kendi kendine yaptığı konuşmanın açılışında geçer. Dandin, soylu Sotenville ailesine damat olmuş zengin bir köylüdür; sahnede karısının sadakatsizliğini fark etmenin ezikliğiyle kendine söylenir.