“Davranışları en çok alay konusu olanlar, başkalarını ilk çekiştirenlerdir her zaman.”

Bu söz, insanların kendi kusurlarını başkalarını eleştirerek örtme eğilimini dile getirir. Davranışları en çok eleştiriye ve alaya açık olan kişiler, dikkati kendi üzerlerinden uzaklaştırmak için başkalarını ilk kötüleyenlerdir. Molière burada bir tür savunma mekanizmasını sahneye taşır: Kusurlarını bilen ya da hisseden insan, suçlamayı başkasına yönelterek kendini rahatlatmaya çalışır.

Bu fikir, 'Tartuffe'ün genel ahlak anlayışıyla da uyumludur. Oyunda dindar görünen ama ahlaksızca davranan karakterler, tam da bu ikiyüzlülükleriyle öne çıkar. Söz, günümüz okuruna da yabancı değildir; özellikle kamuoyu önünde başkalarını en sert biçimde eleştirenlerin kendi geçmişlerinde benzer ya da daha ağır kusurlar barındırdığı sıkça görülür. Molière bu kısa dizede hem bir insanlık durumunu hem de döneminin ahlak anlayışındaki çelişkiyi özetler.

Bu dize, Molière'in 1664 tarihli 'Tartuffe' komedyasında yer alır. Eser, sahte dindarlık ve ahlak ikiyüzlülüğünü eleştiren yapısıyla bilinir; bu söz de karakterlerden birinin dedikodu ve iftira üzerine yaptığı değerlendirmenin parçasıdır.