“Gördüm, diyorum, kendi gözlerimle gördüm.”

Molière bu dizede, bir tanıklığı vurgulamak için tekrarı güçlü bir retorik araç olarak kullanır. Konuşmacı, karşısındakinin kuşkusunu ya da itirazını bastırmak istercesine "gördüm" fiilini iki kez yineler ve ikinci kez söylerken "kendi gözlerimle" ifadesini araya sokar. Böylece iddia, sıradan bir duyum ya da başkasından aktarma olmaktan çıkıp doğrudan görgü tanıklığına dayandırılır.

Sözün bağlamı, görünüşe aldanma ve ikiyüzlülük üzerine kurulu olan Tartuffe oyunudur. Karakterin buradaki ısrarı, izleyiciye tanıklığın hem bir güç hem de bir tartışma zemini olduğunu hatırlatır. Molière, basit bir tekrar yoluyla karakterin heyecanını, öfkesini ya da haklı çıkma çabasını sahneye taşır.

Bugün bu ifade, özellikle inanılması güç bir olayı anlatan kişinin karşısındakini ikna etme çabasını özetler. Doğrudan gözlemin, aktarılan bilgiden daha üstün bir kanıt sayıldığı yaygın bir insani tavrı yansıtır.

Molière'in 1664'te yazdığı ve sahnelendiğinde dini ikiyüzlülüğü eleştirdiği gerekçesiyle tartışmalara yol açan Tartuffe adlı komedyasında geçer. Oyunun bir sahnesinde bir karakter, tanık olduğunu iddia ettiği bir durumu başkalarına anlatırken bu sözle kendi gözlemini vurgular.