“Dünyayı düzeltmeye kalkışmak, eşi benzeri olmayan bir çılgınlıktır.”

Molière, dünyayı düzeltme arzusunu "eşi benzeri olmayan bir çılgınlık" olarak nitelendirirken insanın kendi sınırlarını bilmesi gerektiğini ima eder. Herkesi ve her şeyi değiştirmeye çalışan kişi, hem kendini hem de çevresini yoran bir savaşın içine girer. Bu, idealizmin reddi değil; idealizmin büyüklüğü karşısında insanın acizliğinin kabulüdür.

Sözün geçtiği Le Misanthrope oyununda Alceste, toplumdaki sahtelikten yakınan ama aynı zamanda çevresindeki herkesi kendi doğrularına göre değiştirmeye çalışan bir karakterdir. Molière bu dizede, insanların kusurlarını toptan düzeltme çabasının trajikomik yönünü ortaya koyar. Karakterin tutkusu ne kadar soylu görünürse görünsün, sınır tanımayan düzeltme isteği kendisiyle çelişir.

Bugün bu söz, gerek bireysel ilişkilerde gerek toplumsal tartışmalarda aşırı mükemmeliyetçi ve müdahaleci tavırlara karşı bir uyarı olarak okunabilir. Değişim arzusu tek başına yeterli değildir; nerede durulacağını bilmek de bir erdemdir.