“Saygı, bir yeğleme üzerine kurulur; herkesi saymak, hiç kimseyi saymamaktır.”

Molière bu dizede saygının ve değer vermenin doğası üzerine düşünür. Ona göre gerçek saygı, bir seçim yapmayı, birini diğerinden ayırt etmeyi gerektirir. Herkese aynı ölçüde değer vermek, aslında kimseye özel bir değer vermemek anlamına gelir; çünkü değer, fark gözetmekle anlam kazanır.

Bu düşünce, ahlak felsefesinde sıkça tartışılan bir gerilimi yansıtır: eşitlikçi bir nezaket mi, yoksa özel bağların ve yeğlemelerin dürüstçe kabulü mü insanı daha erdemli kılar? Molière, Le Misanthrope'daki karakterler aracılığıyla bu soruyu gündelik toplumsal davranışlara taşır. İnsanların herkese aynı iltifatı dağıtmasını, içi boş bir kibarlık olarak görür.

Bugün bu söz, özellikle sosyal ilişkilerde samimiyet ile yapay nezaket arasındaki farkı tartışırken hatırlanabilir. Herkesi memnun etmeye çalışan davranışların, derin bağlar kurmaktan çok yüzeysel bir uzlaşma sağladığı fikrini dile getirir.

Le Misanthrope (1666) adlı oyunda geçer. Oyunun başkişisi Alceste'nin toplumsal riyakârlığa karşı duyduğu öfkeyi işleyen sahnelerde, herkese aynı nezaketi göstermenin samimiyetsizliği üzerine yapılan konuşmalardan birinde söylenir.