“Tuhaf bir konuşmacıdır; büyük söylevlerle size hiçbir şey söylememeyi her zaman başarır.”

Molière bu dizede, söz kalabalığıyla anlam yokluğunu ustaca birleştiren bir karakter tipini çizer. "Büyük söylevler" ifadesi, gösterişli, tumturaklı ve uzun konuşmaları akla getirir; ancak bu konuşmaların içeriği boştur. Konuşmacının asıl becerisi, konuşur gibi görünürken aslında hiçbir düşünceyi aktarmamaktır.

Bu gözlem, Molière'in komedyalarında sıkça işlenen bir toplumsal eleştirinin parçasıdır: dilin bir iletişim aracı olmaktan çıkıp bir gösteri ya da kendini gizleme aracına dönüşmesi. Söz ustası görünen kişi, aslında düşünceden yoksun olabilir. Molière, böyle karakterlerle salon konuşmalarının yapaylığını ve retoriğin iç boşluğunu hicveder.

Bugün bu söz, özellikle siyasette, medyada ve topluluk önünde konuşma kültüründe sıklıkla karşımıza çıkan bir olguyu özetler. Uzun konuşup hiçbir şey söylemeyenler, sözün asıl işlevini unutmuş ama retoriğin gücünü ele geçirmiş kişilerdir. Molière'in mizahı, bu çelişkiyi birkaç dizeye sığdırır.

Le Misanthrope (1666) adlı oyunda, karakterlerin birbirleri hakkında yaptıkları iğneleyici gözlemlerden biridir. Oyunun toplumsal riyakârlık ve yapay nezaket üzerine kurulu diyaloglarında, içi boş hitabet tarzı bu şekilde eleştirilir.