“Aşçısıyla övünç duyduğunu, Ve ziyaret edilenin aslında onun sofrası olduğunu.”

Bu söz, bir insanın gerçek değerinin kişiliğinden mi yoksa sunduğu maddi imkânlardan mı kaynaklandığını sorgular. Molière, konukların aslında ev sahibinin sohbeti, erdemi ya da dostluğu için değil; onun sunabildiği ziyafet, yemek ve konfor için geldiğini ima eder. Aşçının övünç kaynağı yapılması, toplumdaki yüzeysel ilişkileri ve çıkar temelli dostlukları gözler önüne serer.

Molière'in yaşadığı 17. yüzyıl Fransız aristokrasisinde sofra, statü göstergesiydi. İyi bir aşçıya ve zengin bir sofraya sahip olmak, yalnızca misafirperverlik değil, toplumsal konumun da bir işareti sayılırdı. Bu bağlamda söz; insanların birbirine duyduğu ilginin ne kadar çabuk biçimsel ve çıkarcı hâle gelebildiğini hicveder.

Molière'in 1666 tarihli Le Misanthrope (İnsandan Kaçan) adlı komedyasında geçen bu söz, oyunun dürüstlükten yana ama toplumun ikiyüzlülüğüne tahammül edemeyen başkişisi Alceste'in, sosyete yaşamının sahte nezaketini eleştirdiği bir bağlamda yer alır.