“Birini ne kadar seversek, onu o kadar az pohpohlamalıyız: Saf sevgi, hiçbir şeyi affetmemekle kendini gösterir.”

Bu söz, sevginin dürüstlükten ayrı düşünülemeyeceğini savunur. Gerçek sevgi, karşımızdaki kişinin kusurlarını görmezden gelmek ya da ona hoş görünmek için övgüler dizmek değildir; tam tersine, onun hatalarını açıkça söyleyebilmeyi gerektirir. Bu yaklaşım, sevgiyi yüzeysel bir hoşgörüden çıkarıp ahlaki bir sorumluluğa dönüştürür.

Sözün arka planında, birini gerçekten seven insanın onu koruma isteği vardır. Pohpohlama, kısa vadede hoş bir duygu yaratsa da uzun vadede kişinin kendini tanımasını ve gelişmesini engeller. Saf sevgi, sevilen kişinin iyiliğini gözeterek ona doğruyu söylemeyi göze alır. Molière bu fikri, dönemin iki yüzlü iltifat kültürüne karşı bir dürüstlük savunusu olarak dile getirir.

Molière'in Le Misanthrope (İnsandan Kaçan, 1666) adlı oyununda Alceste tarafından söylenir. Oyun boyunca Alceste, toplumun sahte nezaketine karşı çıkar ve dostluğun, sevginin gerçek olabilmesi için açık sözlülüğün şart olduğunu savunur.