“Görülüyor ki nükteli sözler söylemek için kendini paralıyor.”

Bu söz, yapmacık bir biçimde esprili ya da zekice görünmeye çalışan insanı anlatır. Molière, doğal bir zekâ akışının değil, zoraki bir çabanın sergilendiği bu durumu gözlemler. Kişi, gerçek bir nükte yeteneğinden çok, başkalarınca beğenilmek için kendini yorar; bu da samimiyetsizliği görünür kılar.

Molière'in komedyalarında yapmacık tavırlar, toplumsal hayatın önemli bir hastalığı olarak sık sık hicvedilir. Bu söz, doğal olmayanın, kendini zorlayanın aslında ne kadar kolay fark edildiğini ima eder. Zekâ ya da mizah, zorlamayla ortaya çıktığında gülünç duruma düşer; çünkü izleyici, arkasındaki çabayı hisseder. Sahicilik yerine gösteriş geçince, ortaya çıkan şey zekâ değil yorgun bir taklit olur.

Le Misanthrope (İnsandan Kaçan, 1666) adlı oyunda geçer. Molière bu oyunda, saray çevresinin ve salonların yapay nezaketini, zoraki zekâ gösterilerini ve samimiyetsizliğini Alceste'in gözünden eleştirir.