“Kişinin kendisi ve ailesi için güvenlik sağlama arzusu doğal ve sağlıklıdır, ancak bu arzu makul bir mirasla yeterince karşılanır. Büyük servet birikimleri, kişisel ve ailevi güvenlik temelinde haklı gösterilemez. Son tahlilde bu tür birikimler, çok daha fazla insanın istihdamı ve refahı üzerindeki kontrolün nispeten az sayıda bireyin elinde yoğunlaşmasının büyük ve istenmeyen bir şekilde sürdürülmesi anlamına gelir.”

Roosevelt bu sözlerinde kişisel güvenlik arzusunu meşru bir insani dürtü olarak kabul etmekle birlikte, bu arzunun sınırını çiziyor: makul bir miras veya birikim bu ihtiyacı karşılar; bunun ötesine geçen büyük servet yığınları ise başka bir gerekçe gerektirir ve ona göre böyle bir gerekçe yoktur.

Sözün ikinci kısmı, servet yoğunlaşmasını yalnızca ekonomik bir mesele olarak değil, bir güç ve kontrol meselesi olarak ele alıyor. Çok az kişinin elinde toplanan büyük sermaye, o kişilere başkalarının iş imkânları ve geçim koşulları üzerinde orantısız bir söz hakkı verir. Roosevelt bunu demokratik bir toplum için istenmeyen bir durum olarak tanımlıyor; çünkü bireysel özgürlük ile ekonomik bağımlılık arasında doğrudan bir ilişki görüyor.

Bu bakış, New Deal döneminin temel kaygılarından birini yansıtır: Devletin, piyasa güçlerinin yol açtığı eşitsizlikleri dengelemek için müdahale etmesi gerektiği fikri. Roosevelt'in amacı bireysel girişimi yok etmek değil; aşırı servet birikiminin toplumsal dengeleri bozduğunu ve devletin burada düzenleyici bir rol üstlenmesi gerektiğini savunmak.

Bugünün okuru için söz, servet eşitsizliği tartışmalarına tarihsel bir çerçeve sunuyor. Roosevelt'in argümanı, vergilendirme ve miras politikalarının yalnızca gelir sağlama aracı değil, aynı zamanda gücün demokratik dağılımını koruma aracı olarak görülebileceğini hatırlatıyor.

1935 yılında Kongre'ye gönderilen vergi revizyonu mesajından alınmıştır. Roosevelt, Büyük Buhran sonrası toparlanma sürecinde, gelir eşitsizliğini azaltmak ve federal hükümete kaynak sağlamak amacıyla yüksek gelir gruplarına yönelik vergi artışlarını savunuyordu. Bu konuşma, daha sonra Servet Vergisi olarak da anılacak olan ve en yüksek gelir dilimlerine ciddi oranda vergi getiren 1935 Gelir Yasası'nın zeminini hazırlayan mesajlardan biridir.