“Para cambazları uygarlığımızın tapınağındaki yüksek koltuklarından kaçtılar. Artık o tapınağı kadim hakikatlere yeniden kavuşturabiliriz. Bu onarımın ölçüsü, salt parasal kazançtan daha soylu toplumsal değerleri ne ölçüde uyguladığımızda yatar.”

Roosevelt burada uygarlığı bir tapınağa, spekülatörleri ve bankacıları ise bu tapınağın yüksek koltuklarına yerleşmiş para cambazlarına benzetir. İncil'deki "para cambazlarının tapınaktan kovulması" sahnesine gönderme yaparak, mali çöküşe yol açanların itibar ve konum kaybettiğini, böylece toplumun yeniden asli değerlerine dönebileceğini ifade eder. Onarımın kriteri, sadece kâr elde etmek değil; daha soylu toplumsal değerlerin hayata geçirilmesidir.

Söz, ekonominin ahlaki bir zemine oturması gerektiğini anlatır. Para ve kazanç doğası gereği kötü değildir; ancak toplumsal değerlerin yerine geçtiğinde uygarlığın temellerine zarar verir. Roosevelt, çöküşü finansal bir krizden öte, ahlaki bir sapma olarak yorumlar ve iyileşmenin yolunun etik önceliklerden geçtiğini savunur.

Günümüzde de finansal krizler ve piyasa davranışları tartışılırken sıkça hatırlanan bu söz, ekonominin amaç değil araç olduğunu; bir toplumun sağlığının yalnızca büyüme rakamlarıyla değil, adalet ve ortak iyiye hizmet eden değerlerle ölçülmesi gerektiğini vurgular.

4 Mart 1933'te yapılan ilk başkanlık yemin konuşmasından alınmıştır. Roosevelt, Büyük Buhran'ın sorumlusu olarak gördüğü spekülatörleri ve mali çevreleri eleştirirken, ülkenin toparlanmasının ahlaki bir yenilenmeyi gerektirdiğini vurgulamıştır. "Para cambazları" ifadesi, İncil'deki tapınak sahnesine doğrudan bir göndermedir.