“Ancak evrenin büyük sisteminin yönetimi, bütün akıl ve duygu sahibi varlıkların evrensel mutluluğunun gözetilmesi, insanın değil, Tanrı'nın işidir. İnsana çok daha mütevazı, ama güçlerinin zayıflığına ve kavrayışının darlığına çok daha uygun bir alan düşer: kendi mutluluğunun, ailesinin, dostlarının, ülkesinin mutluluğunun gözetilmesi. Daha yüce olanı temaşa etmekle meşgul olması, daha mütevazı alanı ihmal etmesi için asla bir mazeret olamaz.”

Adam Smith bu sözünde insanın ahlaki sorumluluğunun sınırlarını çizer. Evreni yönetmek ve bütün varlıkların mutluluğunu sağlamak, insanın gücünü ve kavrayışını aşan, Tanrı'ya ait bir iştir. İnsan ise kendi hayatının somut, yakın çevresinden sorumludur: kendi mutluluğu, ailesi, dostları ve ülkesi. Bu, Smith'in ahlak felsefesindeki temel bir ilkeyi yansıtır: Ahlak, soyut ve ulaşılmaz ideallerden çok, insanın fiilen etki edebileceği somut ilişkiler içinde gerçekleşir.

Sözün ikinci kısmı önemli bir uyarı içerir. İnsan yüce meselelerle, büyük fikirlerle, evrensel sorunlarla ilgilenirken yakınındaki somut görevleri ihmal edebilir. Smith bunun bir mazeret olamayacağını söyler. Bütün insanlığın kurtuluşuyla ilgilendiğini iddia eden ama ailesine karşı görevlerini yerine getirmeyen kişi, Smith'e göre ahlaki bakımdan yanılgı içindedir.

Bugün bu söz, özellikle küresel meselelerle ilgilenen ama kişisel sorumluluklarına duyarsız kalan bir tutuma karşı bir uyarı olarak okunabilir. Smith, Tanrı'nın işini üstlenmeye kalkışan kibrin yerine, insanın gücü ölçüsündeki somut sorumluluğunu koyar. Ahlakın alanı, büyük ve soyut tasavvurlardan önce, kişinin günlük hayatındaki ilişkilerdir.

Bu söz, Adam Smith'in ilk kez 1759'da yayımlanan ve hayatı boyunca gözden geçirip genişlettiği ahlak felsefesi eseri 'Ahlaki Duygular Kuramı'nın (The Theory of Moral Sentiments) altıncı ve yedinci bölümlerinden alınmıştır. Smith bu eserinde ahlakın temelini akıldan çok, insanların başkalarının duygularını paylaşma yeteneği olan 'duygudaşlıkta' (sympathy) arar. Eser, Smith'in iktisatçı kimliğinden önce bir ahlak filozofu olarak ün kazandığı dönemde ortaya çıkmış ve 'Ulusların Zenginliği'nden sonra da yazarın üzerinde çalışmayı sürdürdüğü bir kitap olmuştur. Alıntının kaynağı olan altıncı bölüm, kişinin kendi duygu ve davranışları üzerindeki yargılarını, erdemli karakterin oluşumunu ve görev duygusunu ele alır.