“Denizcilik yasası yabancı ticarete ya da ondan doğabilecek zenginliğin büyümesine elverişli değildir. ... Ancak savunma refahtan çok daha önemli olduğundan, denizcilik yasası belki de İngiltere'nin tüm ticari düzenlemelerinin en bilgesidir.”

Adam Smith bu sözünde, ticaret politikasının yalnızca ekonomik kazançla değil, aynı zamanda ulusal güvenlikle de değerlendirilmesi gerektiğini vurgular. Denizcilik yasası, İngiliz limanlarına gelen ve giden malların büyük ölçüde İngiliz gemileriyle taşınmasını zorunlu kılarak yabancı denizciliği sınırlamış ve İngiliz ticaret filosunun büyümesini teşvik etmiştir. Smith, bu tür kısıtlamaların ticaretin doğal gelişimini engellediğini ve ekonomik refahı azalttığını açıkça kabul eder. Ona göre bu yasa serbest ticaret ilkesine aykırıdır.

Ancak Smith, serbest ticaretin mutlak bir ilke olmadığını, devlet için öncelik sıralamasında savunmanın daha üstte durduğunu söyler. Bir ülkenin deniz gücü ve donanması, ticaret filosunun canlılığına bağlıdır; denizci yetiştirmek ve gemi inşa kapasitesini korumak için ticari çıkarlardan kısmen vazgeçilebilir. Böylece Smith, "Ulusların Zenginliği"nde genel olarak savunduğu laissez-faire yaklaşımının bir istisnasını kabul etmiş olur. Bu duruş, onun dogmatik bir serbest ticaret savunucusu olmadığını, gerçekçi bir devlet aklı ve güvenlik anlayışına sahip olduğunu gösterir.

Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" adlı eserinin IV. Kitap, II. Bölüm'ünden alınmıştır. İngiltere'de 1651'de başlayıp yüzyıllar boyunca geliştirilen Denizcilik Yasaları (Navigation Acts), İngiliz kolonileri ile ana kara arasındaki taşımacılığı İngiliz gemilerine ayırmıştı. Smith, merkantilist politikaları eleştirdiği bu bölümde, söz konusu yasaları ekonomik açıdan zararlı ama ulusal savunma açısından haklı görür.