“III. Her vergi, mükellefin ödemesi en uygun olacağı zamanda veya tarzda alınmalıdır.”

Bu madde, Adam Smith'in vergilendirme ilkelerinden üçüncüsünü oluşturur ve verginin toplanma zamanlaması ile yönteminin mükellef açısından kolaylaştırıcı olması gerektiğini söyler. Smith'e göre vergi, kişinin gelirini ya da birikimini elde ettiği döneme denk getirilmeli ve ödeme biçimi, mükellefi en az rahatsız edecek şekilde tasarlanmalıdır. Örneğin, çiftçinin ürününü sattıktan sonra alınan bir vergi, hasattan önce alınan bir vergiden daha uygundur. Bu ilke, verginin tahsil edilebilirliğini artırır, kaçakçılığı azaltır ve mükellefin devlete karşı direnç göstermesini engeller.

Smith'in buradaki yaklaşımı, vergiyi yalnızca devlet geliri olarak değil, aynı zamanda bireyin günlük hayatını etkileyen bir yük olarak görmesinden kaynaklanır. Vergi, mükellefin ödeyebileceği en rahat anda alınırsa hem birey için daha az acı verici olur hem de devletin vergiyi tahsil etmesi kolaylaşır. Bu düşünce, günümüzde "verginin uygunluk ilkesi" olarak bilinen uygulamaların kökenini oluşturur; örneğin gelir vergisinin kazanç elde edildikçe kesilmesi veya KDV'nin tüketim anında alınması bu ilkenin somut örnekleridir.

Bu söz, Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" (1776) adlı eserinin beşinci kitabında, vergilendirmenin genel ilkelerini sıraladığı bölümde yer alır. Smith bu ilkeleri İngiltere ve diğer Avrupa ülkelerindeki mevcut vergi sistemlerini inceleyerek geliştirmiştir. Kitabın bu bölümü, devletin hangi giderleri üstlenmesi ve bu giderlerin hangi kaynaklardan, nasıl karşılanması gerektiği üzerine geniş bir değerlendirmenin parçasıdır.