“Dolayısıyla kralların ve bakanların, özel kişilerin ekonomisini gözetmeye kalkışmaları ve lüks yasalarıyla ya da yabancı lüks malların ithalatını yasaklayarak onların harcamalarını kısıtlamaya çalışmaları, olabilecek en büyük küstahlık ve haddini bilmezliktir. Onlar, istisnasız biçimde, toplumdaki en büyük savurganlardır. Kendi harcamalarına iyi baksınlar, özel kişilerin harcamalarını da güvenle onlara bırakabilirler. Kendi savurganlıkları devleti mahvetmiyorsa, tebaanınki asla mahvetmeyecektir.”

Smith bu sözünde devletin bireylerin tüketim alışkanlıklarına müdahale etmesini sert bir dille eleştirir. Ona göre krallar ve bakanlar, kendi harcamaları zaten toplumdaki en büyük israf örneğini oluştururken, vatandaşların neyi satın alacağını veya ne kadar harcayacağını belirlemeye kalkmaları ikiyüzlülüktür. Lüks yasaları ve ithalat yasakları gibi araçlarla bireysel tüketimi denetlemek, Smith için hem özgürlüğe aykırı hem de ekonomik olarak gereksizdir.

Smith'in asıl vurgusu, kamu maliyesinin disiplin altına alınmasının, özel harcamaların denetlenmesinden çok daha önemli olduğudur. Devlet kendi bütçesini dengeleyebilirse, bireylerin kendi paralarını nasıl harcadıkları ekonominin geneli için bir tehdit oluşturmaz. Bu, Smith'in daha geniş felsefesinin bir parçasıdır: Bireyler kendi çıkarlarını en iyi kendileri bilir ve bu çıkarları izlerken ortaya çıkan düzen, merkezi planlamadan daha sağlıklıdır.

Bu düşünce, modern liberal ekonominin temel ilkelerinden biri olan 'tüketici egemenliği' kavramının erken bir savunusu niteliğindedir. Smith'in sözleri, devletin ekonomideki rolünün sınırlandırılması gerektiğine inananlar için hâlâ güçlü bir referans noktasıdır.

Adam Smith'in 'Ulusların Zenginliği' adlı eserinin II. Kitap, III. Bölümünde, devletin özel kişilerin harcamalarını kısıtlamaya yönelik müdahalelerini eleştirirken söylenmiştir.