“Emeğin cömertçe ödüllendirilmesi, artan zenginliğin bir sonucu olduğu gibi, artan nüfusun da bir nedenidir. Bundan şikâyet etmek, en büyük kamusal refahın zorunlu sonucundan ve nedeninden yakınmaktır.”

Adam Smith bu sözünde, işçi ücretlerinin yüksek olmasının bir toplum için olumsuz değil, tam tersine olumlu bir gösterge olduğunu savunur. Ona göre emeğin iyi ödüllendirilmesi, o toplumda zenginliğin arttığının bir işaretidir; çünkü ancak büyüyen bir ekonomi işçilere daha iyi ücretler ödeyebilir. Aynı zamanda yüksek ücretler, insanların daha iyi beslenmesine, daha sağlıklı yaşamasına ve daha fazla çocuk yetiştirebilmesine olanak sağlayarak nüfus artışını da beraberinde getirir.

Smith'in burada altını çizdiği temel nokta, yüksek ücretlerin ekonomik büyümenin hem sonucu hem de itici gücü olduğudur. Refah arttıkça ücretler yükselir, yükselen ücretler de daha geniş bir işgücü ve daha dinamik bir iç talep yaratarak büyümeyi sürdürür. Bu nedenle işçi ücretlerinin artmasından şikâyet etmek, Smith'e göre aslında refahın kendisinden şikâyet etmek anlamına gelir. Yüksek ücretleri bir maliyet yükü olarak gören yaklaşımlar, bu noktada Smith'in bakış açısına göre olgunun özünü kavrayamamaktadır.

Bugün okunduğunda bu söz, asgari ücret ve işçi hakları tartışmalarında önemli bir perspektif sunar. Smith'in yaklaşımı, emeğin iyi ödüllendirilmesinin yalnızca ahlaki bir zorunluluk değil, aynı zamanda uzun vadeli ekonomik refahın da temel koşullarından biri olduğunu gösterir.

Bu söz, Adam Smith'in 'Ulusların Zenginliği' adlı eserinin Birinci Kitap, Sekizinci Bölümünde yer alır. Smith burada emeğin ödüllendirilmesi, ücretler ve nüfus artışı arasındaki ilişkiyi incelerken, yüksek işçi ücretlerinin toplumsal refahın hem nedeni hem sonucu olduğunu savunur.