“Her bireyin kendi durumunu iyileştirmeye yönelik doğal çabası, özgürlük ve güvenlik içinde kendini göstermesine izin verildiğinde, o kadar güçlü bir ilkedir ki, bu ilke tek başına ve hiçbir yardım almaksızın, yalnızca toplumu zenginliğe ve refaha taşımakla kalmaz, aynı zamanda insan yasalarının budalalığının işleyişini sıklıkla engellediği yüzlerce saçma engeli de aşabilir; gerçi bu engellerin etkisi her zaman, ya özgürlüğüne tecavüz etmek ya da güvenliğini azaltmak şeklinde, az ya da çok kendini gösterir.”

Smith bu sözde, bireylerin kendi yaşam koşullarını iyileştirme arzusunun, serbest bırakıldığında toplumun tamamını ileri taşıyan çok güçlü bir itici güç olduğunu savunur. Ona göre bu 'doğal çaba', devlet müdahalesi ya da başka bir dış yardım olmadan da zenginlik ve refah üretebilir. İnsan aklının ve emeğinin bu kendiliğinden düzeni, tıpkı piyasa mekanizmasının 'görünmez el' ile bireysel çıkarları toplumsal faydaya dönüştürmesi gibi, kendiliğinden işleyen bir süreçtir.

Ancak Smith'in asıl eleştirisi, kötü tasarlanmış yasalara yöneliktir. Bu yasalar, bireyin kendi durumunu iyileştirme çabasının önüne gereksiz engeller koyar. Smith, bu tür müdahalelerin olumlu bir katkı yapmadığını, yalnızca bireysel özgürlüğü sınırladığını veya bireyin geleceğe dair güvenini sarstığını belirtir. Yani iyi niyetli görünse bile, aşırı ve akılsızca düzenlemelerin net etkisi zararlıdır.

Sözün günümüzdeki yansıması, ekonomik serbestlik ile devlet düzenlemeleri arasındaki gerilimin klasik bir ifadesidir. Smith, burada devletin tamamen etkisiz olmasını savunmaz; ancak müdahalenin bireyin kendi yaşamını iyileştirme gücünü kısıtlamaması gerektiğini vurgular. Bu denge fikri, modern refah devleti tartışmalarında da hâlâ önemli bir referans noktasıdır.

Bu ifade, Adam Smith'in 1776 yılında yayımlanan başyapıtı 'Ulusların Zenginliği' (An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations) adlı eserinin IV. Kitap, V. Bölüm'ünde yer alır. Smith bu bölümde, tarımsal üretim ve ticarete getirilen kısıtlamaların bireylerin doğal ekonomik güdülerini nasıl engellediğini eleştirmektedir. Sözün geçtiği pasaj, devlet müdahalesinin bireysel girişim ve serbest piyasa düzenine verdiği zararı ortaya koyar.