“Her ülkede halkın büyük çoğunluğunun çıkarı, istedikleri her şeyi en ucuza satandan satın almak her zaman öyledir ve öyle olmak zorundadır. Bu önerme o kadar açıktır ki bunu kanıtlamak için çaba göstermek gülünç görünür; tüccarların ve imalatçıların çıkarcı safsataları insanlığın sağduyusunu karıştırmamış olsaydı, bu önerme asla sorgulanamazdı. Onların çıkarı, bu bakımdan halkın büyük çoğunluğunun çıkarının tam karşısındadır.”

Smith bu sözünde, tüketicinin genel çıkarının en ucuz malı satın almak olduğunu neredeyse tartışmaya yer bırakmayacak kadar açık bir gerçek olarak sunar. Ona göre bu gerçeğin sorgulanması ancak tüccar ve imalatçıların kendi çıkarlarını korumak için ürettikleri 'safsatalar' sayesinde mümkün olmuştur. Bu safsatalar, halkın sağduyusunu bulandırarak korumacılığın toplumun genel yararına olduğu yanılsamasını yaratır.

Burada Smith, çıkar çatışmasının altını çizer: Üreticiler ve tüccarlar, rekabeti sınırlayarak fiyatları yüksek tutmak ister; halk ise düşük fiyattan yarar sağlar. Smith'e göre bu iki çıkar doğrudan karşıttır. Onun önerisi, devletin tüketicilerin genel çıkarını gözeterek serbest rekabeti korumasıdır; tüccarların ve imalatçıların özel çıkarlarına göre değil.

Bu argüman, günümüzdeki serbest ticaret tartışmalarının da temelini oluşturur. Smith, korumacılığın çoğu zaman halkın zararına, belirli üretici gruplarının yararına işlediğini savunur.

Adam Smith'in 'Ulusların Zenginliği' (The Wealth of Nations) adlı eserinin IV. Kitap, III. Bölüm, II. Kısım'ında yer alır. Smith, ticaret kısıtlamalarının halkın genel çıkarına aykırı olduğunu ve yalnızca belirli tüccar ile imalatçı gruplarının çıkarına hizmet ettiğini göstermeye çalışmaktadır.