“I. Her devletin tebaası, hükümetin desteklenmesine, mümkün olduğunca kendi güçleri oranında, yani devletin koruması altında elde ettikleri gelir oranında katkıda bulunmalıdır.”

Bu söz, Adam Smith'in vergilendirme konusundaki dört temel ilkesinden ilkini ifade eder ve vergi adaletinin klasik bir formülasyonu olarak kabul edilir. Smith'e göre vergiler, bireylerin devletin koruması altında elde ettikleri gelirle orantılı olmalıdır; yani daha fazla kazanan, devletin sunduğu güvenlik, hukuk düzeni ve altyapı hizmetlerinden daha fazla yararlandığı için daha fazla vergi ödemelidir. Bu yaklaşım, günümüzde 'ödeme gücü ilkesi' olarak bilinen vergilendirme anlayışının temelini oluşturur. Smith bu ilkeyi, keyfi ve ayrımcı vergi uygulamalarına karşı bir standart olarak önerir; amaç, vergi yükünün adil ve öngörülebilir biçimde dağıtılmasıdır. İfade aynı zamanda devlet ile birey arasındaki ilişkiyi bir tür karşılıklılık çerçevesinde ele alır: Devlet koruma sağlar, birey de bu korumanın karşılığında gelirine uygun bir katkıda bulunur. Bu ilke, modern maliye teorisinde ve birçok ülkenin vergi sisteminin tasarımında hâlâ referans noktası olarak kullanılır.