“Yasama organı efendilerle işçileri arasındaki farklılıkları düzenlemeye kalkıştığında, danışmanları her zaman efendilerdir. Dolayısıyla düzenleme işçilerin lehine olduğunda, her zaman adil ve hakkaniyetlidir; ama efendilerin lehine olduğunda bazen aksi olabilir.”

Adam Smith bu sözünde, yasa yapıcılar ile sermaye sahipleri arasındaki güç dengesizliğine dikkat çeker. Ona göre, emek ve sermaye arasındaki anlaşmazlıklarda devlet müdahalesi söz konusu olduğunda, yasama organının etrafındaki danışmanlar neredeyse her zaman işverenlerden, yani 'efendilerden' oluşur. Bu durum, çıkar çatışmalarında bir tarafın sesinin sistematik biçimde daha güçlü duyulmasına yol açar.

Smith'in burada kurduğu mantık ilginçtir: Madem yasalar işverenlerin etkisi altında şekillenir, o halde bir düzenleme işçilerin lehineyse bu, işverenlerin baskısına rağmen adaletin kendini gösterdiği anlamına gelir. İşverenlerin lehine olan bir düzenleme ise şüpheyle karşılanmalıdır, çünkü bu, zaten avantajlı olan tarafın gücünü daha da pekiştiren taraflı bir sonuç olabilir.

Bu pasaj, Smith'in yalnızca serbest piyasa savunucusu olarak değil, aynı zamanda emek-sermaye ilişkilerindeki güç asimetrisini gören bir düşünür olarak okunması gerektiğini gösterir. Bugünün okuruna ise lobicilik, düzenleyici kurumların bağımsızlığı ve çalışma mevzuatının kimin çıkarlarını yansıttığı gibi güncel soruları düşünmek için sağlam bir çerçeve sunar.

Adam Smith'in başyapıtı 'Ulusların Zenginliği' (The Wealth of Nations) adlı eserinin birinci kitabının onuncu bölümünde, ücretler ve emek üzerine yaptığı analizin bir parçası olarak yer alır. Smith burada işverenlerle işçiler arasındaki çıkar çatışmasını ve devletin bu ilişkiye müdahalesini ele alır.