“Yaşam gereksinimleri üzerine konan bu tür vergiler, belirli bir yüksekliğe eriştiklerinde, toprağın çoraklığına ve göklerin sertliğine denk bir lanettir; yine de bunlar en zengin ve en çalışkan ülkelerde en yaygın biçimde uygulanmıştır. Başka hiçbir ülke böylesine büyük bir düzensizliği kaldıramazdı.”

Adam Smith, temel yaşam gereksinimlerine konulan ağır vergilerin topluma örülmüş bir lanet gibi etki ettiğini savunur. Toprağın verimsizliği ya da iklimin acımasızlığı nasıl üretimi doğal yollarla sınırlandırıp kıtlık yaratıyorsa, zorunlu tüketim malları üzerindeki yüksek vergiler de aynı sonucu insan eliyle üretir. Vergi, temel malların fiyatını yükselterek en çok geliri düşük olanları vurur; çünkü gelirlerinin büyük bölümünü gıda gibi zorunlu harcamalara ayırmak zorundadırlar.

Smith'in dikkat çektiği ikinci nokta, bu tür vergilerin özellikle zengin ve üretken ülkelerde görülmesidir. Bu bir tesadüf değildir: Ancak güçlü bir üretim kapasitesi ve yüksek bir refah düzeyi, bu derece bozucu bir vergi yükünü taşıyabilir. Smith için bu durum, söz konusu vergilerin haklı olduğu anlamına gelmez; aksine, zenginliğin yanlış politikalarla boşa harcanabileceğini, bir ekonomi büyük olsa da gereksiz yüklerin halkın refahını ve çalışma güdüsünü aşındıracağını gösterir. Bu düşünce, Smith'in vergi politikasına dair daha geniş eleştirisinin bir parçasıdır: Vergiler ekonomik etkinliği bozmadan, mümkün olduğunca tarafsız ve adil biçimde toplanmalıdır.

Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" adlı eserinin IV. Kitap, II. Bölüm, 36. paragrafından alınmıştır (s. 500). Smith burada merkantilizm bağlamında uygulanan çeşitli vergi ve kısıtlama politikalarını değerlendirir; yaşam gereksinimleri üzerindeki ağır vergilerin ekonomi ve toplum üzerindeki olumsuz etkilerini tartışır.