“IV. Her vergi, devletin kamu hazinesine getirdiğinin ötesinde, halkın cebinden mümkün olduğunca az para çıkacak ve orada mümkün olduğunca az kalacak şekilde tasarlanmalıdır.”

Smith'in dördüncü vergilendirme ilkesi, verginin tahsil sürecindeki maliyetlere ve etkinliğe odaklanır. Bir vergi, devletin hazinesine giren net miktara kıyasla, mükelleflerin cebinden çıkan toplam miktarın mümkün olduğunca az olmasını sağlayacak şekilde tasarlanmalıdır. Başka bir deyişle, verginin toplanma maliyeti düşük olmalı ve vergi, mükellefleri ödemeleri gereken tutardan daha fazla kayba uğratmamalıdır. Aksi takdirde vergi, ekonomik açıdan verimsiz bir gelir toplama aracı hâline gelir.

Bu ilkenin arkasında Smith'in genel ekonomik yaklaşımı yatar: Devlet müdahalesi ve vergilendirme, piyasa ekonomisinin işleyişine en az zarar verecek biçimde düzenlenmelidir. Eğer bir vergi, tahsili için çok sayıda memur gerektiriyor, işletmelerin üretim kararlarını bozuyor veya vergi kaçakçılığını teşvik ediyorsa, ekonomi üzerinde gereksiz bir yük oluşturur. Bu düşünce, modern kamu maliyesinde "vergi etkinliği" ve "tahsil maliyetinin asgari düzeyde tutulması" ilkelerine kaynaklık etmiştir. Smith'e göre ideal vergi, devlete en az maliyetle en çok gelir sağlayan, mükellefe ise ödediği vergi dışında ek külfet getirmeyen vergidir.

Bu ifade, Adam Smith'in "Ulusların Zenginliği" (1776) adlı eserinin vergilendirme üzerine yazdığı bölümde yer alır. Smith, kitabının devlet harcamaları ve kamu gelirlerini ele alan beşinci kitabında vergilendirmenin dört temel ilkesini sıralar. Bu ilkeler, o dönemdeki Avrupa vergi uygulamalarını gözlemleyip eleştirmesi sonucunda ortaya çıkmış ve daha sonra klasik ekonomi ile liberal kamu maliyesi anlayışının dayanaklarından biri olmuştur.