“Kendimiz için en yararlı nitelikler, öncelikle, bütün eylemlerimizin uzak sonuçlarını ayırt edebildiğimiz ve bunlardan doğması muhtemel yararı ya da zararı öngörebildiğimiz üstün akıl ve anlayış; ikincisi ise, gelecekte daha büyük bir haz elde etmek ya da daha büyük bir acıdan kaçınmak için şimdiki hazdan vazgeçebilmemizi ya da şimdiki acıya katlanabilmemizi sağlayan özdenetimdir. Bu iki niteliğin birleşiminde, bütün erdemler içinde birey için en yararlı olan basiret erdemi bulunur.”

Adam Smith burada bireyin kendi yaşamını yönetmesinde en işlevsel gördüğü iki yetiyi tanımlar: ileri görüşlü akıl ve özdenetim. Ona göre insan, eylemlerinin yalnızca bugüne değil, uzak geleceğe uzanan sonuçlarını hesaplayabildiği ölçüde kendi çıkarına uygun kararlar alabilir. Bu hesap yeteneği, haz ve acıyı yalnızca anlık yaşantılar olarak değil, zaman içinde birbirinin yerine konabilen değerler olarak görmeyi gerektirir. Özdenetim ise bu hesabın eyleme dönüşmesini sağlar: Kişi, daha sonra gelecek daha büyük bir iyilik uğruna şu andaki tatmini erteleyebilir ya da daha büyük bir kötülükten sakınmak için şimdiki rahatsızlığı göğüsleyebilir.

Smith bu iki niteliğin birleşmesine "basiret" (prudence) adını verir. Basireti, toplumsal erdemlerden ya da başkalarına yönelik erdemlerden ayırarak, onun öncelikle bireyin kendisine yararlı olan erdem olduğunu vurgular. Bu, Smith'in ahlak felsefesindeki temel ayrımlardan birini yansıtır: Kendimize yönelik erdemler ile başkalarına yönelik erdemler farklı işlevler taşır. Basiret, kişinin kendi refahını ve güvenliğini sağlama kapasitesidir.

Bu düşünce, Smith'in daha geniş sisteminde önemli bir yer tutar. Onun ünlü "görünmez el" fikrinde olduğu gibi, bireyin kendi çıkarını gözetmesi, yeter ki sağduyu ve uzun vadeli hesapla yapılsın, toplum için de genellikle yararlı sonuçlar doğurabilir. Ancak burada vurgu, bireyin kendini yönetme sanatı üzerinedir: Anlık dürtülerin değil, akıl ve iradenin yönettiği bir yaşam.

Bu söz, Adam Smith'in 1759'da yayımlanan ve ahlak felsefesinin temel metinlerinden biri olan "The Theory of Moral Sentiments" (Ahlaki Duygular Teorisi) adlı eserinin IV. Kısım, II. Bölümünden alınmıştır. Smith bu eserde, insanların ahlak yargılarını nasıl oluşturduğunu sempati (duygudaşlık) kavramı üzerinden açıklar. Basiret üzerine bu değerlendirme, eserin bireyin kendisine yönelik erdemleri incelediği bölümünde yer alır.