“Komşumuzu kendimiz gibi sevmek Hristiyanlığın büyük yasası olduğu gibi, kendimizi yalnızca komşumuzu sevdiğimiz gibi sevmek ya da aynı anlama gelen şekilde, komşumuzun bizi sevebileceği ölçüde kendimizi sevmek de doğanın büyük buyruğudur.”

Adam Smith bu cümlede, Hristiyanlığın sevgi öğretisiyle doğa yasasını bir araya getirir. Hristiyanlık 'komşunu kendin gibi sev' derken, Smith bunun doğadaki karşılığının tersi bir vurgu taşıdığını öne sürer: Kendini sevmen de ancak başkalarının seni sevebileceği ölçüde meşrudur.

Smith'in buradaki amacı, bencilliğin doğal bir dürtü olduğunu inkâr etmek değil, onu toplumsal bir sınıra çekmektir. İnsan kendini sever, ama bu sevgi, başkalarının gözünde makul ve kabul edilebilir olduğu ölçüde ahlaki bir temel kazanır. Yani öz sevgi, başkalarının sevgisi ve onayıyla sınırlanır; aksi halde bencillik, toplum içinde onaylanmayan kaba bir duyguya dönüşür.

Bu düşünce, Smith'in 'tarafsız seyirci' (impartial spectator) kavramının bir yansımasıdır. Birey, kendi duygu ve davranışlarını, sanki dışarıdan bir gözlemci onu izliyormuş gibi değerlendirmelidir. Kendimizi sevmemiz de bu ölçüye tabidir: Başkalarının bizim için duyabileceği sevgi ve sempati sınırları içinde kaldığı sürece meşru, bu sınırı aştığında ise ahlaki olarak kusurludur. Böylece Smith, dinî buyruk ile doğal ahlak anlayışını aynı ilkede buluşturur.

Bu söz, Adam Smith'in 'Ahlaki Duygular Kuramı' (The Theory of Moral Sentiments, 1759) adlı eserinin birinci kısmından alınmıştır. Smith bu bölümde, öz sevginin ve bencilliğin toplumsal olarak nasıl düzenlendiğini, başkalarının sempatisinin bu düzenlemedeki rolünü ele alır. Hristiyanlık ve doğa yasası arasında kurduğu paralellik, onun ahlakı hem dini hem de toplumsal temelleriyle birlikte açıklama çabasını gösterir.