“Küçük esnafın sinsi sanatları böylece büyük bir imparatorluğun yönetimi için siyasi düsturlara dönüştürülür; çünkü yalnızca en küçük esnaf, esas olarak kendi müşterilerini çalıştırmayı kural edinir. Büyük bir tüccar, mallarını her zaman en ucuz ve en iyi oldukları yerden satın alır, bu türden küçük çıkarlara aldırmaz.”

Adam Smith burada, ticari korumacılığın mantığını küçük esnaf zihniyetiyle karşılaştırarak eleştirir. Küçük esnaf, sınırlı çevresi içinde kendi tanıdığı müşterilere öncelik verir; bu, küçük ölçekte belki anlaşılabilir bir davranıştır. Ancak Smith, aynı mantığın devlet politikası hâline getirilmesini ciddi bir hata olarak görür. Büyük bir tüccar ise duygusal ya da yerel bağlara göre değil, fiyat ve kaliteye göre hareket eder; en ucuza ve en iyiye yönelir.

Bu benzetme, Smith'in serbest ticaret anlayışının özünü yansıtır: Bir ülke, sırf yerli üreticiyi korumak adına daha pahalı ya da daha düşük kaliteli mallara yönelirse, aslında büyük tüccarın yapmayacağı bir hatayı devlet ölçeğinde yapmış olur. Smith'e göre korumacı politikalar, 'sinsi sanatlar' olarak nitelendirdiği dar çıkar hesaplarını genel refahın önüne koyar.

Bugün bu söz, yerli üretimi koruma gerekçesiyle uygulanan gümrük tarifeleri ve ticaret kısıtlamaları tartışmalarında hâlâ güncelliğini korur. Smith, tüketicinin genel çıkarı ile üreticinin özel çıkarı arasındaki gerilimi açık biçimde ortaya koyar.

Adam Smith'in 'Ulusların Zenginliği' (The Wealth of Nations) adlı eserinin IV. Kitap, III. Bölüm, II. Kısım'ında yer alır. Smith burada merkantilist politikaları ve ticaret kısıtlamalarını eleştirmektedir.