“Kunduz derileri, kunduz yünü ve Senegal zamkı üzerindeki vergiler daha yüksek tutulmuştur; çünkü Büyük Britanya, Kanada ve Senegal'i ele geçirmekle bu malların neredeyse tekelini elde etmiştir.”

Bu söz, Smith'in sömürgecilik ve tekel ilişkisini ticaret politikası üzerinden gösterdiği örneklere dayanır. Büyük Britanya, Kanada ve Senegal'i fethettikten sonra bölgeye özgü kunduz derisi, kunduz yünü ve Senegal zamkı gibi ürünlerin arzını büyük ölçüde denetimi altına almıştır. Tekel gücü, devletin aynı ürünlere yüksek vergi koyabilmesini olanaklı kılmıştır.

Smith'e göre böyle bir uygulama, tüketiciden üreticiye ya da devlete kaynak aktaran yapay bir müdahaledir. Serbest rekabet ortamında fiyatlar ve vergi yükü, piyasada oluşan koşullara göre belirlenir; oysa tekel, devletin belirli mallar üzerinde keyfi denebilecek bir vergi gücü kullanmasına yol açar. Bu durum, merkantilist politikaların Smith tarafından eleştirilen yönlerinden biridir.

Söz, sömürgeciliğin yalnızca toprak kazanmakla kalmayıp ticarette ayrıcalıklı konumlar yarattığını ve bu konumların vergi politikasıyla pekiştirildiğini gösterir. Bugün açısından bakıldığında, kaynak tekellerinin devlet gelirini artırmak için nasıl kullanıldığını anlatan tarihsel bir örnek işlevi görür.

Söz, Adam Smith'in “Ulusların Zenginliği” adlı eserinin beşinci kitabında, vergilendirme konusunun içinde yer alır. Yazar burada belirli mallar üzerinden alınan gümrük ve tüketim vergilerini ayrıntılı biçimde inceler. Kunduz derisi, kunduz yünü ve Senegal zamkı örneğini, bir ülkenin sömürge fetihleri sonucunda belirli bir malda tekel kurmasının vergi oranlarını yükseltme fırsatı verdiğini göstermek için kullanır. Bu, Smith'in serbest ticaretten yana eleştirel yaklaşımının somut bir parçasıdır.