“Ne var ki, imparatorluklar da insanların diğer bütün eserleri gibi şimdiye dek hep ölümlü çıkmış olsa da, her imparatorluk ölümsüzlüğü amaçlar.”

Adam Smith burada devletlerin ve imparatorlukların kuruluş mantığına dair temel bir gerilimi dile getirir. İnsan eliyle yapılmış her şey gibi siyasi yapılar da tarih içinde doğar, büyür, çöker ve yok olur. Tarih, ne kadar güçlü görünürse görünsün hiçbir imparatorluğun kalıcı olmadığını gösterir. Buna rağmen her yeni siyasi oluşum, sanki sonsuza dek yaşayacakmış gibi planlar yapar, kurumlar inşa eder ve geleceğe dair mutlak iddialar taşır.

Bu gözlem, insan doğasındaki kalıcılık arzusu ile tarihin geçiciliği arasındaki çelişkiyi vurgular. Smith, imparatorlukların bu ölümsüzlük iddiasını ne över ne de küçümser; yalnızca insan eseri olan her şeyin kaderini paylaştıklarını ama yöneticilerin ve kurucuların bunu görmek istemediğini belirtir. Söz, bugün de ulus devletler, imparatorluklar ve büyük siyasi projeler için aynı gerilimin geçerli olduğunu; kalıcılık vaatlerinin çoğu zaman tarihin akışına yenildiğini hatırlatır.

Adam Smith'in 1776'da yayımlanan başyapıtı 'Ulusların Zenginliği' adlı eserinin Beşinci Kitabı'ndan alınmıştır. Yazar burada devletin masrafları, yönetim biçimleri ve siyasi yapıların doğasını incelerken, imparatorlukların ölümsüzlük arzusuna dair bu gözlemi yapar. Smith, eserinde devletlerin ekonomik ve siyasi temellerini analiz ederken, tarihsel örnekler üzerinden insan kurumlarının geçiciliğine de değinir. Bu söz, onun tarih anlayışının ve insan doğasına dair gerçekçi bakışının bir yansımasıdır; Smith, Aydınlanma çağının akıl ve deneyime dayanan yaklaşımıyla, siyasi yapıları da doğal ve tarihsel süreçlerin bir parçası olarak görür.